Ferdydurke

Oj ... lekko nie było,po przeczytaniu powieści Gombrowicza "Kosmos",spodziewałem się,że nie będzie to książka z serii "łatwych,lekkich i przyjemnych" i dobrze i tak lubię,bo czytać aby czytać ,bez wzmożonej aktywności szarych komórek jest po prostu niepotrzebną stratą czasu ,nie wnoszącą w nasz intelektualny rozwój zbyt wiele. Gombrowicz w swojej kultowej powieści "Ferdydurke" właściwie ,nie tyle wypisał,co wykrzyczał swoje poglądy w temacie świata,który go otacza,właściwie przynajmniej w moim odczuciu koncepcji i funkcji świata stworzonych przez elity ale i przez najzwyklejszych prostych ludzi,świata który go drażni swymi schematami,mechanizmami i zasadami funkcjonowania ,w którym niemalże wszystko jest zaszufladkowane,poukładane i opakowane w błyszczącą plastikową folię-(formę) i podane każdemu wedle jego pozycji społecznej i miejsca w tym pozornie idealnie skleconym świecie.Najgorsze w tym wszystkim jest to,że nie mamy wyboru, tak jak w przypadku Józia głównego bohatera,któremu pomimo jego trzydziestu lat ,narzucono chomąto i klapki na oczy ,traktując go jak kilkunastolatka,nie bacząc na jego poglądy,potrzeby ,nie licząc się z jego odczuciami i wizją swojego miejsca i roli w świecie.Powieść Gombrowicza napisana jest w specyficzny sposób nie dla każdego akceptowalny,wykraczający poza utarte schematy,jest wielce rozbrykana i niesforna ,balansuje na granicy dobrego smaku i przegięcia-przeciągnięcia ,w strefę i sferę niestrawności czytelniczej,jest z nią jak z porcją jedzenia złożonego z produktów wysokokalorycznych,pomimo ciężkostrawności,dają dużo energii,podobnie z Gombrowiczem :ciężkostrawny ale energetyczny.Kluczem do właściwego zrozumienia "Ferdydurke",przynajmniej w moim odczuciu ,jest odrzucenie na czas czytania tego wszystkiego co do tej pory przeczytaliśmy,wszystkich : Makbetów,Panów Tadeuszów i innych Hamletów,odejście na chwilę od ścieżek i schematów ,którymi idziemy przez życie nawet jeśli są one dobre i sprawdzone a wtedy inaczej spojrzymy na samego Gombrowicza i jego twórczość.