Fantazje niewinnych lat

W życiu nie pomyślałabym, że tak polubię czytać sagi i widząc zapowiedzi kolejnych części będę się cieszyć, że to już. Nie inaczej było z drugim tomem sagi krynickiej „Fantazje niewinnych lat”. Otworzyłam książkę i zobaczyłam nagłówek W POPRZEDNIEJ CZĘŚCI. Próbuję przypomnieć sobie czy spotkałam się w książkach z takim wstępem, ale raczej nie. A historie kilkutomowe zazwyczaj są wielowątkowe i o ile pamiętam bohaterów czy czasy w jakich fabuła jest osadzona, to nie do końca pamiętam wszystkie szczegóły i wydarzenia, więc ten wstęp bardzo mi pomógł. Tom pierwszy zakończył się niespodziewanie i zostałam z mnóstwem znaków zapytania. Na szczęście w części drugiej, autorka już od pierwszego zdania kontynuuje te wydarzenia. Po wypadku w tartaku, Aurelia przygarnia dzieci Emilii. Jednak Staś i Teodozja przechodząc młodzieńczy bunt przysparzają Aurelii oraz domownikom wiele kłopotów. Starałam się zrozumieć ich sytuację oraz wiek, lecz koniec końców podziwiałam tylko anielską cierpliwość jaką im okazywano🙈 Postać Aurelii pokochałam już w pierwszym tomie. Jest nietuzinkowa, pomocna, łamie schematy, a jej dobroć i niezłomność są godne podziwu, bo życie jej nie oszczędza. Nie boi się pracy i odbierałam ją jako kobietę z klasą, wyprzedzającą czasy, w których żyła. „Gorset jest symbolem zniewolenia kobiety – pomyślała pewnego dnia. - To pancerz krępujący nasze ruchy, odbierający swobodę, wymuszający sztywne zachowania”. Aurelia swoim postępowaniem i postawą dodawała mi siły. Kiedy o jej względy zaczął zabiegać Filip, wciąż się wahała. „O co chodziło Filipowi? O miłość czy pieniądze?” A co jeśli nie zdoła pokochać go tak jak męża? Autorce po raz kolejny udało się sprawić, że zatopiłam się w tej lekturze. Z jednej strony ciekawa byłam co będzie dalej, a drugiej wcale nie miałam ochoty jej kończyć. Lubię śledzić losy wykreowanych bohaterów, wyobrażać sobie opisane widoki, sytuacje oraz wybrzmiewające z tej książki: Poradzimy sobie. Nie tak było źle i pokonaliśmy to. Jesteśmy w tym razem. Ja bardzo doceniam takie rzeczy. I jak czytałam np. o sytuacji w jakiej znalazła się Matylda i ile zrobiła dla niej rodzina Aurelii...to jest piękne i ważne w życiu. Jestem wdzięczna za takie książki. Za emocje, za napięcie, wzruszenia i za to, że przy tej książce nie da się nudzić. Dzieje się jeszcze więcej niż w pierwszym tomie. Nie mogę doczekać się kontynuacji.😍