Eugeniusz Oniegin

Puszkin to bez wątpienia ikona literatury rosyjskiej, wielki poeta i nie mniej wielki prozaik, którego bogata spuścizna wywarła ogromny wpływ i odcisnęła swoje piętno na twórczości artystów rosyjskich w szczególności tworzących w takich dziedzinach jak malarstwo, muzyka, a przede wszystkim literatura tzw. złotego okresu. Odniesienia do Puszkina odnajdziemy m.in. u Turgieniewa, Dostojewskiego, Tołstoja, Czechowa i wielu innych gigantów literatury rosyjskiej. Puszkin dla Rosjan znaczy to samo co Mickiewicz dla Polaków, ikona i wieszcz narodu. „Eugeniusza Oniegina” czytałem dwukrotnie i dwukrotnie nie mogłem wyjść z podziwu nad kunsztownością i precyzją, z jaką Puszkin stworzył swoje postacie, nadając im kształt do tego stopnia realny i autentyczny, że podczas czytania odnosiłem wrażenie bezpośredniego obcowania jako niemy i niewidzialny obserwator w otoczeniu bohaterów powyższego poematu, przeniosłem się jak za dotknięciem magicznej różdżki do czasów odległych o dwa wieki, wnikając w opisywane wydarzenia i przeżywając wraz z bohaterami dzieła ich rozterki wewnętrzne. Nie będę streszczał powyższego dzieła tak zresztą, jak zawsze, robią to inni i chwała im za to (bez ironii),w opiniach swoich skupiam się raczej na odczuciach, jakie dane dzieło na mnie wywarło i z tegoż m.in. powodu moje opinie nigdy nie będą profesjonalne i poukładane [sic !]. Powiem na zakończenie, że poemat „Eugeniusz Oniegin” to klasyk wśród klasyków i pozycja obowiązkowa dla każdego lubującego się w literaturze rosyjskiej i nie tylko. Co prawda powyższe dzieło to raczej konstrukcja dość prosta w odbiorze z klarowną narracją, poziomem może nie dorównuje dziełom Goethego, nie mniej ten jego tajemniczy klimat, aura i fantazja bohaterów robią swoje. Polecam.