Elegancki przedmiot na biurko

Marek Krystian Emanuel Baczewski wraca z tomem poetyckim po ośmiu latach od ostatniej książki. Te wiersze są jak eleganckie przedmioty postawione na biurku, pozornie zwyczajne, ale jak gdyby zapatrzone w siebie. Poeta znany jest z tego, że łączy erudycję z ironicznym dystansem. Rozbraja rzeczywistość zamiast ją opisywać. Uprawia grę na różnych poziomach – odwołuje się do antycznych klasyków, puszcza oko do filozofów czy – wykonując woltę – zanurza się we współczesności. Powiązania, skojarzenia, koneksje uruchamiają maszynerię poetycką, a słowa są tu zarówno narzędziami, jak i odpadami naszej przegadanej cywilizacji. To poezja, która nie stroni od siebie, nie boi się po prostu być. Wymachuje językiem, prowadzi dialog z tradycją, by zaraz ją przyszpilić. Wyobraźmy sobie, że na początku był wiersz. I że ten wiersz jest nam potrzebny do wyobrażania. Elegancki przedmiot na biurko. Epigramy (wybór): Cóż to za początek, który ledwie się zaczął, a już cierpi na zadyszkę i wygląda końca? Dobry początek to martwy początek Książka snuje beznamiętnie swą opowieść / i nie przejmuje się, czy ktoś ją czyta. Tekst jest mocniejszy niż noc Ty myślisz sobie: przeczytam, / zobaczę, jak się skończy; / a jak się skończy, to zobaczę. Prokrastynator Na takie rzeczy nasze prababcie zalecały spacer po cmentarzu. Essential causality Nazwijmy tę Sztukę pogłębionym fryzjerstwem. Where is your Good Old Cause now? Gorzkie uczucie klęski, gdy człowiek nie ma racji, popełnia błąd albo się myli. Reszta jest w książkach. Zwyczajne słowa, żaden wiersz Lampa zgaszona w nocy jest bardziej zgaszona niż ta zgaszona w dzień, ponieważ oczekiwanie funkcji jest silniejsze niż oczekiwanie mocy. Dziewskrzyneczka, szparkatułka. I tyle Wittgenstein