Dziwna pogoda w Tokio

Czasami potrzebuję właśnie takiej opowieści, która nie próbuje zatrzymać mnie nagłym zwrotem akcji ani dramatycznym napięciem. Nie krzyczy, nie przyspiesza pulsu. Zamiast tego szepcze cicho, niemal niezauważalnie i zostaje ze mną na dłużej. Taka właśnie jest książka autorstwa Hiromi Kawakami. To opowieść o samotności, która nie boli gwałtownie, lecz sączy się powoli, dzień po dniu. Tsukiko żyje obok świata „Byłam sama. Sama wsiadałam do autobusu, sama chodziłam po mieście…”, aż do momentu, gdy przypadkowe spotkanie w barze splata jej los z Senseiem, dawnym nauczycielem. Ich relacja rodzi się nieśmiało, jak pierwsze oznaki wiosny wyczuwalne w powietrzu: „Idziemy powoli Sensei i ja, otuleni powietrzem, w którym już czuć wiosnę…”. Nie ma tu wielkich deklaracji. Są za to spojrzenia, niedopowiedzenia, wspólne posiłki i sake, które staje się niemym świadkiem rodzącej się bliskości. Ich więź przypomina coś ulotnego, coś, co trudno uchwycić i nazwać, a jednak nie sposób temu zaprzeczyć. Jak sama Tsukiko zauważa, obecność drugiego człowieka bywa jednocześnie wyraźna i nieuchwytna, bliska i odległa. Kawakami z niezwykłą delikatnością prowadzi nas przez tę historię bez pośpiechu, bez nadmiaru słów. Czytając, miałem wrażenie, jakbym siedział gdzieś obok bohaterów, w półmroku baru, obserwując ich z dystansu, który jednocześnie zbliża. To literatura, która wymaga uważności i zgody na ciszę. Szczególnie poruszające jest haiku, które zdaje się oddawać sedno tej historii: „W ciemności zmierzchu ćma do światła lecąca musi być samotna” Bo właśnie o tym jest ta książka, o samotności, która szuka swojego światła. O uczuciu, które rodzi się niepostrzeżenie, gdzieś pomiędzy codziennością a milczeniem. I o tym, że czasem nie trzeba wielkich wydarzeń, by coś w nas się zmieniło. Czytałem ją późnym wieczorem, powoli, w ciszy nocy jakby każda strona domagała się uważności i spokoju. To czuła, subtelna historia o bliskości, która nie narzuca się, nie domaga uwagi, lecz odnajduje mnie sama, niemal niezauważalnie. I zostaje jak wspomnienie nieuchwytne, wymykające się słowom, a jednak tak głęboko osadzone, że nie sposób, ani nie chce się go już utracić.