Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu

O slut-shamingu od kobiet dla kobiet. Czasami zapominając o mężczyznach albo sprowadzając ich do roli bohatera negatywnego. Osobiście uważam, że seksualność kobiet nie powinna spotykać się z krytyką inną niż seksualność mężczyzn. Ale, z perspektywy tej książki, czy kogokolwiek to interesuje? A szkoda. Szkoda, że do dyskusji nie zaprasza się mężczyzn. Ze stron książki przebija się konflikt różnych poglądów feminizmu. Ściera się na continuum „przejawianie seksualności – ukrywanie seksualności”. W „Dziwki, zdziry, szmaty” spotykamy się z nurtem stojącym po stronie „istnienia” seksualności. Autorki bardzo wyraźnie akcentują kobietę jako „właścicielkę” własnej seksualności z pełnym prawem do autonomicznego zarządzania. Jakby technicznie to nie zabrzmiało, tak to widzę niezależnie od płci i z tym się zgadzam. I nikt nie ma prawa poddawać tego krytyce. Nie trzeba do tego przeintelektualizowanych dyskusji. Jest to proste i oczywiste. Jak też mam prawo do stawiania granic i asertywnego komunikowania o ich przekroczeniu. Natomiast całość narracji sprowadza się wyłącznie do skupiania na sobie. Na jednym aspekcie. Temat wydaje się być bardziej skomplikowany i wielowymiarowy. Jak każdy temat relacji międzyludzkich. Ogólnie sprowadziłbym wszystko do podstawowej zasady – nie oceniaj innych, zajmij się sobą. Styl książki przypomina wydanie z okazji jakiejś konferencji i ma charakter popularnonaukowy. Pisana dla określonego odbiorcy w określonym środowisku. Chyba nie należę do tego zbioru, nawet gdy zgadzam się z ogólną ideą.