Dziewczyna z sąsiedztwa

Cóż powiedzieć mam. Gwiazd brak. Wymowne. Ozwać się, że słaba, nie mogę. Bo słaba nie jest. Na dziesiątkę też mogłaby hipotetycznie zasługiwać. Literacko jest po prostu przyzwoita. Merytorycznie nie do ogarnięcia. Procesor pod czaszką nie wyrabia. Bo to książka o nienawiści. Zatęchłej, szatańskiej nienawiści. Książka, przy której King, wydaje się baraszkującym w piaskownicy grzdylem. Lecz nie porównuję. Bo tematu tego, porównywać nie można. To temat nie kwalifikujący się, by napisać o nim książkę. Dlatego uważam, że nie powinna NIGDY powstać. To, co jest tu opisane, konweniuje do analizy przez psychiatrów behawioralnych. Ludzi obeznanych i naukowo przygotowanych. Mogących w sposób scjentystyczny, wytłumaczyć sobie metodykę tych zwierząt. My takich mechanizmów nie znamy. I nie możemy się obronić. Młodzi ludzie po lekturze mogą chodzić po ścianach. Starsi wyć do księżyca. A Ketchum zbiera dywidendy. To nie jest w porządku. W tej książce nic nie jest w porządku.