Dziewczyna z konbini

Nie potrzeba nieziemskich planet ani podziemi metra, nie potrzeba hufców i hord orków, by tworzyć uniwersa – wystarczy kompaktowe konbini, dwie głowy od środka, z tuzin do tła. Wydawałoby się, że w tak ograniczonej przestrzeni i składzie skończy się na kilku, kilkunastu rozmajonych refleksjach, paru gagach, tymczasem już od szóstej czy siódmej strony staje się jasne, że będzie to miniaturka nie tylko o czymś, ale i z własnym kształtem. A tytułowa ekspedientka to odmieniec na skalę bohaterów „Pachnidła” i „Przemyślnego bólu”, ogniwo, którego aż do dziś brakowało mi do sformowania modelowej trójcy w tym emploi. Tak, wiem, to właśnie postrzeganie Keiko jako dziwoląga jest tu społeczeństwu wytknięte. To właśnie uczestnicy grilla u Miho są tymi płytkimi, więc niewizerunkowo jest ustawiać się z nimi do wspólnej fotografii. Ale ja nie przez wzgląd na rolę macicy i wagę kariery. Mnie uderzyło to, że Keiko nie posiada pragnień ani planów nie zwyczajnie, nie widzimisiowo, tylko tak organicznie, jak Grenouille nie wydzielał zapachu, a Dyer nie odczuwał bólu. Z tego ta moja analogia i nominacja. Z wyrwy. Z całym szacunkiem dla aplazji. A wyrwę tę lamują interakcje, czerpanie wzorców, redukcja, kameleoństwo i machinalne niekontakty, których narratorka jest świadoma niczym ktoś obserwujący ją z zewnątrz, dzięki czemu przez całe dziełko my mamy kontakt z nią, choć czasem chciałoby się nią potrząsnąć albo wyrzucić z myśli jej karmę, jej papkę, jej uniform, jej zwierzę, jej funkcjonalność. Czyta się szybo, długie nie jest, skomplikowane nie jest. Można podrasować statystyki albo schrupać dla urozmaicenia pomiędzy rozdziałami czegoś grubego. Napisane językiem nie potrzebującym naprawy, balansującym na styku creda i ironii, pozostawiającym niepewność co do tego, gdzie – i czy w ogóle – wkradła się karykatura.