Dziennik utraconej miłości

E.E. Schmitt to jeden z autorów, którego bardzo cenię za jego erudycję, humanitaryzm, filozoficzne podejście do życia, analizowanie siebie, swoich poglądów, postaw, przeżyć. Nie inaczej jest tym razem. Pisarz wsłuchuje się siebie, bada swoje ciało, umysł, emocje, reakcje, czasami sam sobą jest zaskoczony. To bardzo osobista i emocjonalna książka będąca próbą pogodzenia się ze śmiercią matki i zaakceptowania świata, w którym jej już zabrakło. Sporo czasu upłynie, zanim się z tym upora. Tym bardziej, że do głosu dochodzą wyrzuty sumienia, przypomina sobie popełnione błędy, niedobre stosunki z ojcem. To najbardziej ekshibicjonistyczna książka tego autora. Książka przepełniona smutkiem, cierpieniem, bólem, tęsknotą i żalem po stracie, nieodwracalnym pożegnaniem, ale też wielką i bezwarunkową miłością do matki - osoby, która jest z nami od samego początku. Autor pokroju Erica-Emmanuela Schmitta może dla kogoś być zbyt bezpośredni i egzaltowany. Nie każdy z nas przeżywa wszystko tak mocno, a już mało kto jest w stanie o tym mówić. Czasem trzeba nam takich ludzi, by bardziej uświadomić sobie własne uczucia i emocje. My też je mamy, choć może bardziej je ukrywamy pod pancerzem codzienności. Autorowi udało się za pomocą słów przebić mój pancerz i trafić do mojej wrażliwości. Ilość fragmentów, które zanotowałam do ponownego przeczytania, mnie samą zaskoczyła.