Dziennik szalonego starca. Niektórzy wolą pokrzywy

Jun'ichirō Tanizaki (1886-1965) - japoński pisarz, był kandydatem do Nobla. Dwa niezależne utwory, których powstanie dzieli epoka albo dwie (Wikipedia): „…Niektórzy wolą pokrzywy (1929) – powieść uważana za najlepszą w dorobku pisarza. Jej bohaterem jest mężczyzna pod wieloma względami podobny do samego autora, zachwycony początkowo Zachodem, powoli przychyla się ku trwałym wartościom, wyniesionym z okresu dzieciństwa. (Powieść ta została wydana w Polsce – łącznie z Dziennikiem szalonego starca – w 1972 r. przez Państwowy Instytut Wydawniczy, w tłumaczeniu Mikołaja Melanowicza)…. ‘Dziennik szalonego starca’ (1962) – bohaterem jest stary człowiek dobiegający swych dni. Przeżywa on drugą młodość dzięki obecności atrakcyjnej synowej. Znajomość psychiki ludzkiej, doświadczenia starości, cierpka mądrość. ..” Anglojęzyczna Wikipedia o „Niektórzy wolą pokrzywy”: „..The Japanese title of the novel is literally water pepper-eating bugs, and is the first half of the Japanese saling.. .. "Water pepper-eating bugs eat it willingly", equivalent to the English "Each to his own." ,, …..Plot: Kaname and Misako's marriage is drifting towards a separation and divorce, and Misako has taken a lover, Aso, to Kaname's approval. Their young son, Hiroshi does not yet know anything about their plans. Both are procrastinating over this marital decision; Kaname realizes that he is fascinated by his father-in-law's bunraku theater and young mistress O-hisa. Misako's father is a traditionalist who attempts to keep the couple engaged in the arts of Japan, in order to purge the negative influence from the West…” I jeszcze, najistotniejsza, jakże trafna, choć wyrażona delikatnie, kwintesencja o „Dzienniku..”(Wikipedia): „..Niewielu pisarzy tak dogłębnie poznało mroczne zakamarki ludzkiej namiętności i pożądania. Z pewnością zaś żaden inny japoński pisarz nie przejął tak licznych elementów ze sprzecznych wobec siebie tradycji: japońskiej i zachodniej, poszukując istotnej syntezy obu kultur. W swej twórczości, naznaczonej piętnem pogoni za anormalnymi przyjemnościami, zajmuje się tym, co dla innych jest żenujące i niegodne opisu…” „Dziennik…” zaczyna się bulwersująco (s.7): „..gdy doszedłem do wieku siedemdziesięciu siedmiu lat i straciłem wszystkie męskie możliwości, zacząłem nagle odczuwać pociąg nie do ładnych dziewcząt w spodniach, lecz do chłopców w stroju dziewczęcym..” Ja MAM właśnie 77 lat i hołduję zasadzie, że wszystko dozwolone, ale we właściwym wieku. A tak - ŻENADA!! Odrażający, rozpadający się staruch - erotoman, który zapomniał o modlitwie: „Boże, zabrałeś moce, zabierz więc i chęci!!” Po ochłonięciu i przypomnieniu sobie adaptacji filmowej tej książki (Keigo Kimura „Diary of a Mad Old Man” 1962) , zaaprobowałem konwencję ekshibicjonistycznych zwierzeń schorowanego starca, obsesyjnie pożądającego synową i z zaciekawieniem poznawałem objawy tej obsesji, jak i jego przemyślne intrygi. „Dziennik szalonego starca” to znakomity opis relacji między pożądaniem a wolą życia, to t r a g i k o m e d i a ludzkiej egzystencji, Druga część też szokuje, bo zaczyna się od stosunku homoseksualnego z gwiazdą japońskiego teatru, lecz to incydent, a jest to opowieść, stara jak świat, o obiekcjach w powiadomieniu dziecka o rozpadzie małżeństwa rodziców. Dla mnie ma wartość poznawczą na temat japońskiego teatru lalek BUNRAKU. Ciekawych odsyłam do https://pl.wikipedia.org/wiki/Bunraku. Reasumując, czas na pewno niestracony, lecz z zachwytu nie pieję 8/10. Jeszcze jedno: daty powstania utworów różnią się o 33 lata; to widać, to słychać, to czuć, bo to drugie trochę jednak nudnawe.