Dziennik szalonego starca

OCENA-7/10 BARDZO DOBRA Bardzo ciekawa książka, choć nie łatwa w odbiorze, czytelnik musi wykazać się odrobiną wrażliwości aby móc odszyfrować i zrozumieć jej treść. Muszę przyznać że nie jest to wcale proste, ponieważ proza japońska rządzi się swoimi prawami i to co powinno wydawać się oczywiste oczywistym nie jest. Nie zmienia to jednak faktu, że warto po tę pozycję sięgnąć, z pewnością u nie jednego czytelnika po przeczytaniu pojawią się takie stwierdzenia jak : obrzydliwa czy obleśna, ale będą i tacy którzy dostrzegą w niej walory literackie i artystyczne. Nie ukrywam, że dobrze się bawiłem Tanizaki Jun’ichiro, potrafił mnie zaskoczyć, a nawet zbulwersować i właśnie w tym tkwi piękno „DZIENNIKA SZALONEGO STARCA”. Reasumując postaram się w kilku słowach nie ujawniając szczegółów oczywiście nakreślić zarys tej historii, aby zachęcić do przeczytania tej pozycji by móc wyrobić sobie o niej własne zdania. Głównym bohaterem powieści jest szalony starzec, który jest człowiekiem ceniącym przyjemności i uciechy z życia. Z racji tego że ma już swoje lata i cierpi na różne dolegliwości, potrafi z tego cierpienia i bólu oraz zbliżającej się śmierci odnaleźć sferę pozytywnych doznań. Nie bacząc na nic, wykracza więc poza ogólnie przyjęte normy i poprzez miłosne uniesienia do własnej synowej, potrafi utrzymać się przy życiu. Starzenie się oraz własne ułomności pozwalają naszemu bohaterowi, przekraczać granicę przyzwoitości, dobrych manier czy ograniczeń i zakazów społecznych i obyczajowych. Taka postawa prowadzi do wielu zabawnych okoliczności i zdarzeń w tym przeżywania rozkoszy zmysłowych, przywracających smak życia będąc tak naprawdę nad przepaścią. Można więc zapytać czy osobie w sile wieku wypada myśleć o takich sprośnościach, o pożądaniu płciowym, świntuszeniu. Będąc szczerym powiem że „TAK”, jeżeli taka forma utrzymuje przy życiu jak naszego bohatera:),cokolwiek to znaczy:) Zapraszam wszystkich do lektury. Pozdrawiam. Jack_