Dziennik 1967-1976

Mamy ze sobą tyle wspólnego... Na przykład troska o miejsce na cmentarzu... Ja nawet jestem lepsza, bo już teraz, po czterdziestce mam wykupione. A tak serio... To bardzo się odnalazłam w tym tomie, jeszcze mocniej się zaprzyjaźniłam z Maraiem (da się mocniej?),czytało się znakomicie, nie mogłam się oderwać. Tu jest dużo mniej polityki, a więcej płynięcia – po myślach, po emocjach, po zwykłych dniach. Coś pięknego.