Dziennik 1954

Pierwsze 3 miesiące roku 1954 oczami Tyrmanda, pokazane w sposób barwny, bogaty stylistycznie i lekki zarazem. Tym bardziej dostrzeżemy i docenimy ujmujący styl pisarza , w którym nie brak ironii i krytyki, że kontrastuje on z opisywanym siermiężnym, szarym, obdzierajacym z nadziei i indywidualizmu zwykłego obywatela komunizmem. Oprócz "walki" z codziennością intelektualisty z komunizmem znajdziemy tu sporo anegdot, opisów i ocen, najczęściej przybierających formę bezwzględnej krytyki, znanych postaci ówczesnej kultury i dziennikarstwa. Z większością których wydaje się, że autor rywalizuje stawiając wyżej na szali własną, bo bezkompromisową i oddaną prawdzie (według niego oczywiście) twórczość. Nie zabrakło w "Dzienniku" wątków osobistych, damsko-męskich, w których widzimy autora jako kobieciarza, skupiającego się na sobie narcyza- ta część książki budzi największe kontrowersje, ze względu na przedmiotowe traktowanie przez Tyrmanda kobiet. Całość należy podsumować bardzo pozytywnie, doceniając urzekający i pełen błyskotliwych dygresji styl pisarza (tu co krok możemy wyłapać trafione w punkt cytaty które na długo pozostaną z nami). To dzięki temu stylowi jeszcze lepiej widzimy kontrasty i absurdy ówczesnych czasów na siłę indokrynowanych przez politycznych wyznawców komunizmu, którym autor słowem stawia stanowczy opór. "Dziennik 1954" to świadectwo tamtych czasów, świadectwo człowieka-pisarza stawiającego opór konformizmowi piętnującego nie tylko tych którzy wtapiają się w mechanizm komunizmu ale również piętnującego szarość i nijakość kreowaną przez ten system, mając niepokorne pióro i awangardowy ubiór za oręż w tej walce.