Dziedziczka z Moczarowisk

Ponad czterysta stron klimatycznej opowieści, której akcja dzieje się w nietypowym hotelu, pałacu w Moczarowiskach. Nietypowym dlatego, że miejsce to ma przenosić gości w atmosferę XIX wieku. Z charakterystycznymi dlań ubiorami w wypożyczalni, obyczajami, staropolskimi potrawami, rozrywkami, powozami, brakiem nowoczesnych technologii typu internet, telefon itp. Mimo to na brak chętnych kierownictwo nie może narzekać, taka niezwykła odmiana przyciąga wczasowiczów jak magnes. Główna bohaterka, Nika Sęp- Moczarowska, przysposobiona córka syna dawnego właściciela pałacu, Bronisława, i jego żony, przebojowej acz sympatycznej Leokadii, dziedziczy ową arystokratyczną posiadłość. Kończy studia w Wyższej Szkole Handlowej, a pod jej kierownictwem miejscówka świetnie prosperuje. Niestety, sprawy komplikują się, gdy swoje roszczenia do spadku zgłasza Władysław Moczarowski. Jest to, wydziedziczony przez (nieżyjącego już obecnie) dziadka Ignacego, łotr i intrygant, ale obdarzony aparycją filmowego amanta. W swoich knowaniach nie wyklucza żadnych możliwości, włącznie z pomysłem uwiedzenia Niki i przejęciem spadku poprzez małżeństwo. Swoje trzy grosze wtrącą także Elwira, koleżanka Niki, kocur zwany Czortem, zakochany w Nice weterynarz Paweł, tajemniczy przybysz, Teofil, oraz... duch dawnego kamerdynera, Onufrego (złoto nie człowiek, tak za życia, jak i w postaci ,,z zaświatów"). Ten tom to kontynuacja ,,Pałacu w Moczarowiskach", napisanego w tym samym klimacie. Przyjemna, miejscami nieco naiwna lektura, dobra zwłaszcza dla wytchnienia po krwawych kryminałach. Bohaterowie w zdecydowanej większości dają się lubić. Atmosfera pałacowa rewelacyjna, język powieści ujmująco delikatny, bez wulgaryzmów i szokowania. Jest oczywiście wpleciony i wątek romantyczny. Duet pisarski świetnie się spisał, polecam książkę i oceniam na siódemkę.