Dziecko piątku

Fajny tom. Akcja dzieje się zaledwie w ciągu kilu dni w Poznaniu i Pobiedziskach w czasie wakacji 1993 roku. Główna postać tej części to Aurelia Jedwabińska (poznana kilka tomów wcześniej jako Genowefa Bompke i inne wymyślone nazwiska). Obecnie to zagubiona nastolatka. Matka zmarła, mieszka z ojcem, który kilka lat temu opuścił rodzinę i założył nową. Nie ma z nim dobrego kontaktu. Próbuje odnaleźć siebie podczas pobytu u babci w Pobiedziskach. Pojawiają się też dwaj adoratorzy zupełnie od siebie odmienni. Miłosne rozterki pogłębiają jeszcze chaos w jej głowie i sercu. W końcu odzyskuje jednak spokój, pomaga spokojna babcina miłość i jej życie się prostuje. W migawkach podglądamy też rodzinne życie Borejków: małżeństwo Gabrysi z Grzesiem i problemy wychowawcze za sprawą najmłodszej z klanu zwanej Tygryskiem). Pani Musierowicz jak zwykle świetna w prostym nazywaniu emocji. Mnie ten tom bardzo przypadł do gustu, więc polecam.