Dżentelmeni ziemi galicyjskiej. Miłosne zawirowania i nieutulone tęsknoty

To, że uwielbiam twórczość Edyty Świętek wiadomo nie od dziś. Każdą książkę autorki kocham, każda jest dla mnie wyjątkowa, zajmuje w moich myślach i sercu swoje własne nieodbieralne miejsce. Tym razem miałam przyjemność zaczytać się w pierwszym tomie dylogii "W cieniu niewoli". Autorka przenosi nas do XIX-wiecznej Galicji, czasów diametralnie różniących się od współczesnych. To tam, na salonach, nazwisko i majątek znaczą więcej niż szczęście. Gdzie piękne Panie ubrane w drogie i modne suknie, obciśnięte gorsetem, przeżywają niespełnione miłości. Ślub Benedykty z baronem Franciszkiem Sokołowskim jest idealnym momentem na znalezienie dobrego męża dla Izabeli Zarabskiej. Na uroczystość w Doboczycach zjeżdżają się krewni z całej Europy. Sama śmietanka towarzyska. Kobieta ma okazję tańczyć z wieloma mężczyznami, jednak jeden z nich szczególnie wpadł jej w oko. Bogumił jest nie tylko przystojny, elokwentny, dobrze wychowany, lecz także potrafi pięknie mówić wierszami, wywołując wręcz zawstydzenie. Niestety, jej rodzice znaleźli dla niej innego dżentelmena, który nie starał zawrócić w głowie Belli, wręcz był obojętny, ale za to majętny. Jak można się domyślić, małżeństwo poza opłacalnością, nie wygląda tak, jak powinno. Cezary Orszad traktuje małżonkę jak ozdobę na salonach, nie spędzają razem czasu, nie próbuje jej poznać. Dla szlachcianki jest to początek samotności, złamanego serca, nigdy nieodkrytych pragnień i pożądania. Jedynym sensem życia staje się dla niej macierzyństwo. W tle dzieją się zrywy niepodległościowe, w których udział biorą: Maurycy, Walery i Armando. Jest to książka brutalnie obnażająca realia tamtych czasów. Kiedy to niezależnie od statusu społecznego kobieta albo stawała się kukiełką na salonach, męczącą się w zaaranżowanym małżeństwie, albo chłopką, ciężko pracującą dla szlachty i nie tylko. W obu grupach kobieta była przede wszystkim do spełniania chuci męża i rodzenia dzieci. Mężczyźni bali się wyrwać poza schemat narzucony przez rodziców. Jak zawsze Edyta napisała niesamowicie wciągającą powieść, od której nie sposób się oderwać. Nie mogę się doczekać drugiego tomu i na pewno będę żałować, że jest to dylogia. Uwielbiam!!