Dżentelmeni i gracze

„Zręczne”. To słowo chyba najlepiej oddaje naturę tej książki. Nie jest to powieść porywająca, z bohaterami trudno się polubić i jeszcze trudniej identyfikować, sposób prowadzenia fabuły nie zapiera tchu w piersiach. Jednak miejsce osadzenia akcji – stary, nieco tajemniczy, bogaty w tradycje i obrośnięty historią budynek ekskluzywnej szkoły – oraz zaskakujące rozwiązanie zagadki na ostatnich kartach książki, rekompensują niedostatki (pewną monotonność) narracji. Nie wiem czy warto zaczynać, ale na pewno warto „Dżentelmenów...” skończyć.