Dwie opowieści o miłości okrutnej

„Nie zmienia się tylko jedno, niezależnie od czasów: nędza ludzkiego żywota, dla której pogodne zrozumienie i współczucie wypowiadał w ten sposób Saigyō, mnich buddyjski i poeta” (26). „W młodości z całego roku lubiłem najbardziej wiosnę, a dziś, kiedy jestem stary, bardziej niż wiosny oczekuję jesieni, bo człowiek, w miarę jak mu lat przybywa, kształtuje w sobie jakąś szczególną postawę – może to rodzaj rezygnacji – i poddaje się z rezygnacją nieubłaganemu biegowi rzeczy i zjawisk, dlatego też zaczyna chyba najbardziej pragnąć życia spokojnego, zrównoważonego i dlatego większe ukojenie daje mu więź z naturą szarą i smutną niż z barwnymi, jasnymi jej widokami, a miast oddawać się przyjemnościom rzeczywistym woli zatapiać się we wspominanie chwil przyjemnych, i to nam odpowiada najbardziej […]. To znaczy, dla młodego człowieka tęsknota za przeszłością jest niczym więcej jak snem na jawie, zupełnie nie związanym z dniem obecnym, natomiast dla człowieka starego nie ma innej, pozo nią, drogi przetrwania dnia obecnego” (32-33). „Choćby Shunkin miała największy talent muzyczny, trudno jednak poznać najwyższą prawdę sztuki bez zakosztowania smaku cierpienia i goryczy życia” (173).