Dunaj. Chyłe pola

Zacznę od tego, że Małgorzata Lebda jest poetką, którą cenię i lubię. Której pisanie mnie przejmuje. Pewnie domyślacie się już, co chcę napisać. Tomik „Dunaj. Chylę pola” kupiłam, przyniosłam do domu i przeczytałam na raz. Jest to, jak to już było u Lebdy, opowieść o śmierci, żałobie, a przez to paradoksalnie (!) apologizująca życie. Ten sam temat był już w „Łakomych”. W najnowszym tomiku Lebda pisze o śmierci brata i o śmierci ukochanego psa. Te śmierci splatają się ze sobą wzmacniając poczucie utraty. Jednocześnie świat ją pociesza. Świat wiejski, przepojony żywym, ciepłym, łakomym, dzikim. Intensywny. Pulsujący. Sensualny. „I ujrzałam czas, wyraźnie, najpełniej: odtąd dotąd”. A jednak mam wrażenie, że coś poszło nie tak, że coś się w tym tomie wymsknęło. Że Lebda zaledwie prześlizgnęła się po temacie. Może wyeksploatowała go już w „Łakomych”, może był po prostu za blisko, za wcześnie. Książkę czyta się na jednym oddechu, momentami dawałam się ponieść wzruszeniu, ale generalnie nic ten tom ze mną nie zrobił, ani językowo, ani treściowo. Odłożyłam książkę bez żalu i zapewne więcej do niej nie sięgnę, jak sięgam do „Matecznika”, czy „Mer de Glace”. No cóż, nikt nie jest doskonały. Nawet mistrzynie mają słabsze momenty. Może zresztą tom nie musi być doskonały, może on ma inne zadanie. Może był Małgorzacie Lebdzie potrzebny, by pójść dalej. I liczę, że poetka znów przyniesie nam perły. Musimy tylko cierpliwie poczekać.