Łakome

Powieść jedyna w swoim rodzaju: klimatyczna, poetycka, zmysłowa, wyrazista, hipnotyzująca. Nikt dotąd nie zrealizował tematu wsi w podobny sposób, choć w polskiej literaturze ostatnich lat pojawia się on nader często, weźmy choćby powieści Myśliwskiego, „ Dygot” Małeckiego, czy „Pod słońcem” Fiedorczuk. Przynoszą one obszerne panoramiczne sagi rozciągnięte na dziesięciolecia, rozległe freski ludowych krajobrazów przepełnione tłumem bohaterów i ch niezwykłych przeżyć. Jak inna jest książka Małgorzaty Lebdy: zwarta, skondensowana, gęsta. Wieś Maj, w które dzieje się akcja zostaje ukazana jako samowystarczalny mikrokosmos, który obejmuje życie i śmierć, chorobę i cierpienie ale i radość, zmianę, nieokiełznanie żywiołów, wszystkie te elementy, które składają się na tajemnicę ludzkiego istnienia. Może nie do końca mamy w tej powieści trzy jedności czasu, miejsca i akcji, ale autorka nie jest daleka od takiego zabiegu: przecież całość ma miejsce we wsi maj, akcja w czasie teraźniejszym rozgrywa się w zamkniętym odcinku czasu(prawdopodobnie około roku),a odniesienia do przeszłości są bardzo nieliczne. Mamy przykuwające uwagę Tu i Teraz, to co najważniejsze toczy się wprost przed oczami czytelnika. Zdumiewające, że w powieści z tak szczątkową akcją jest tyle napięcia i pasji. To sprawia, że lektura jest żywa i wciągająca. Zmysłowe obrazy płyną przez kolejne rozdziały, są tak prawdziwe, wyraziste lecz nieprzerysowane. Na poziomie klimatu i języka Małgorzata Lebda pozostaje w okolicach bliskich swojej poezji. Lecz przełożenie tych cech na prozę zostało wykonane wprost po mistrzowsku. Pod powierzchnią słów kryją się rozliczne sensy czyniące „Łakomych” powieścią o wszystkim, z której można odczytywać wszystkie znaczenia świata. Ten poetycki realizm jest bardzo istotnym znakiem „Łakomych”. W nim przejawiają się wszelkie barwy życia, choroby i śmierci. Naprawdę piękna, niepokojąca, autentyczna powieść wnosząca ważne novum do literatury polskiej.