druga ręka

W opowiadaniach Oli Kołodziejek dzieje się sporo. I szybko. Raczej szybko. Czasem opowieść zwalnia, ale nie na tyle, żeby tak ją zostawić, porzucić. I raczej minimum ekspozycji, choć czasem nie. Poetyckość też jest, ale subtelna, czyli minimalna. Zwyczajność splata się z dziwnością, osiągając poziom maksimum lub minimum i właśnie wtedy pojawia się druga ręka: unosi w górę, wyżej, jeszcze wyżej i, jednocześnie, ściąga na ziemię, urywając nić. I co? To już? Nie ma dalszego ciągu? Koniec opowieści? A jednak nie. I o ten moment chodzi? Bo jest w opowiadaniach Oli Kołodziejek ten moment, kiedy zarzuca? I właśnie o ten moment chodzi? ‒ Piotr Siwecki.