cudze święta

„Skrzy się ten tom od świetnych, krótkich przebiegów języka, intensywnych i wzniosłych, choć ich siła bierze się raczej z umiejętnego rozłożenia akcentów, klauzul i przerzutni (…). Tylko przypadkiem, niby niepostrzeżenie, układa się z tego saga rodzinna, bo to w gruncie rzeczy o niej – od zaczynu, ziarenka – opowiadają ‹‹cudze święta››. W takiej robocie, która prostotę myśli zmienia w językowe piękno, znać kunszt poetki. Ale właśnie – skrzy się on, przybiera postać iskry, przeskakującej pomiędzy początkiem i końcem wiersza, bo wbrew pozom i różnym sygnałom to nie żywioł wodny jest domeną poetki (…). Kroczy za nią ogień, powtarza jej gesty, podszywa je grozą” (Jakub Skurtys, zakład.magazyn).