Druga połowa żyje dalej

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej książki. Z jednej strony mądra, dopracowana i przemyślana niekiedy w najmniejszych szczegółach. Z drugiej, najprościej - ona mnie nie wciągnęła. I nie ukrywam, że jestem tym zaskoczona bo i kryminał i obyczaj należą do moich ulubionych gatunków. Coś mi w opowiedzeniu tej historii nie pasowało. Nie umiałam wpasować się w pełni zadowolonego czytelnika tej książki. Hannah znakomicie tworzy klimat, potrafi za pomocą słów stworzyć nastrój niesamowitości, czegoś krążącego nad głowami bohaterów, czegoś co może stanowić dla nich zagrożenie. Jednak trochę męczył mnie, szczególnie na początku książki, styl autorki. Ciężki, pełen opisów, przytłaczający. Bardzo dobrze wpisany w fabułę początku, jednak mało zachęcający w lekturze. Później, albo się przyzwyczaiłam, albo autorka zbilansowała te elementy. Sami bohaterowie byli ciekawi choć jak dla mnie, tacy jedynie na wyciągnięcie ręki. Zbyt odlegli, abym poczuła się w ich towarzystwie dobrze. Nie pomagała również unosząca się niemal nad wszystkimi bohaterami tajemnica. To tworzyło wrażenie wszechobecnej krzywdy. Kilka razy miałam też wrażenie przytłoczenia, niezrozumienia i zwykłego zmęczenia nadmiarem. Wydaje mi się, że może należeć to do elementów charakteryzujących autorkę, jednak nie potrafię powiedzieć, jak ja czuję się w takim poplątaniu. Być może powinnam rozpocząć swoją znajomość z autorką od innej książki, choćby rozpocząć cykl od początku, a nie od czwartego tomu. A jako, że wydaje mi się, że Hannah powinna mi się podobać, spróbuję jeszcze raz. Polecam, myślę, że warto zmierzyć się z takim podejściem i sposobem konstruowania tematu.