Dowody winy

Nie wiem, jak ten autor to robi, że uzależnia człowieka od swoich książek. Bardzo dobrze mi się to czytało. Świetna rozrywka. Z minusów, jakie dostrzegam, to zachowanie owej Białej Rady skłonnej do ścinania głów wszystkiemu co się rusza i na drzewo nie ucieka. Bez wnikliwej analizy. Rozumiem, że autor chciał podnieść pod koniec książki poprzeczkę dramaturgii, ale w efekcie czytelnik zaczyna uważać niby-elitę magów za palanterię. A powinien to być zespół złożony z osób najmądrzejszych i najbardziej moralnych, skoro mają wyznaczać „kierunki”. Zaczynam podejrzewać, że niejaki Merlin jest czarnym charakterem i szpiegiem „tych złych”, ale dlaczego szacowne grono pozostałych członków zachowuje się jak lemingi na wyborach? Mimo wszystko czyta się tą książeczkę rewelacyjnie. Odpowiada mi język powieści, poczucie humoru, spójne prowadzenie fabuły bez rozpraszania się na rzeczach nieistotnych, budowanie napięcia, słowem wszystko.