Opowieść o duchach

To bardzo mroczna opowieść. Należy docenić pomysłowość pisarza: jak dotąd każdy tom oparty jest na oryginalnym pomyśle. Ta różnorodność i inwencja pisarza jest doprawdy zdumiewająca. Daję tylko sześć gwiazdek, z bardzo subiektywnych powodów. 1.Historia z zaświatami jest w moim odbiorze obciążająca emocjonalnie i nie są to emocje jakoś szczególnie przyjemne dla czytelnika. 2.Do tego dochodzi mnóstwo metafizycznego filozofowania, które autor zdaje się traktować nieomal serio… a może całkiem serio. Dużo tego w książce. Chyba za dużo. A metafizyka jest w takiej formie całkowicie bezproduktywna. 3.Historia opowiedziana w niniejszym tomie jest jak zwykle bardzo dramatyczna. To prawda. Ale nie przepadam za pojawiającym się tutaj zmiękkopyceniem Dresdena, który zaczyna mieć skrupuły tam, gdzie należy się terapia ołowiem, lub jakaś inna, dokładnie z tego gatunku. 4.Łowca ciał, to wyjątkowo odrażająca kreatura i czyta się o niej z obrzydzeniem, a na dodatek mamy tutaj odgrzewany kotlet, czego w wielotomowych opowieściach nie lubię: oznacza to jakiegoś rodzaju bezproduktywność historii opowiedzianej w jednym z poprzednich tomów, w którym zwycięstwo Dresdena i towarzyszy staje się w świetle tutejszych wydarzeń zwycięstwem pyrrusowym. 5.Mamy wiele dość krwistych scen, ale akurat forma ostatecznego rozwiązania kwestii głównego potwora jest rozmyta w opisie, a jeśli gdzieś należałoby użyć drastycznych opisów, to dokładnie w tym momencie. Lubię, jak moje paskudne poczucie sprawiedliwości nakarmione jest tym, co się potworom należy. 6.Potraktowanie pewnego paskudnego maga także nosi znamiona zmiękkopyciałości bohaterów, dokładnie tam, gdzie terapia ołowiem lub żelazem należy się takiej paskudzie, jak psu kość. Książkę tego autora jednak jak zwykle polecam, zwłaszcza fanom mającego specyficzne poczucie humoru - Harry’ego Dresdena.