Dom w kapeluszu

Po ciężkiej emocjonalnie "Amerykance" Wojciecha Dutki zdecydowałam się sięgnąć po coś lżejszego, co pozwoli mi odreagować przeżycia poprzedniej lektury. Mój wybór padł na powieść Arlety Tylewicz "Dom w kapeluszu", książkę typowo kobiecą, ale niebanalną, którą czyta się z dużą przyjemnością i uśmiechem, która przepojona jest pozytywnymi emocjami. Kiedy po 20 latach małżeństwa Gustaw Fijołek postanawia rozstać się z żoną i związać się z dużo młodszą partnerką, Maja wraz z niemal pełnoletnią córką Lilą przeprowadza się do niewielkiego domu młodszej siostry pod Poznaniem. Nie ma pomysłu co dalej, ale wie, że coś musi zrobić ze swoim życiem; poszukać jakiegoś lokum, pomyśleć może o zmianie pracy, o sobie samej. Tak się akurat zdarzyło, że niedaleko obecnego miejsca pobytu, mieszkała była już teściowa Mai, której raczej synowa nie darzyła zbytnią sympatią. Ocena ta zdecydowanie się zmieni, kiedy Maria, potępiając bezduszne zachowanie syna i wczuwając się w trudną sytuację Mai i Lili, postanawia zapisać im przylegającą do jej domu działkę, na której stoi stara murowana stodoła, po wyburzeniu której można by zbudować dom. Jednak kobieta po obejrzeniu budynku podejmuje nieoczekiwaną decyzję o remoncie i adaptacji starej stodoły na nowoczesny funkcjonalny dom. Równocześnie zaczyna w ramach własnej działalności gospodarczej szyć nakrycia głowy, na które wkrótce znajduje nabywców. Wspomaga ją w tym córka, ale okazuje się, że wokół niej jest też mnóstwo pozytywnych, serdecznych, miłych i gotowych do pomocy ludzi, na których Maja się otwiera, przy których potrafi być odważna, przebojowa, mieć własne zdanie, czego brakowała jej przy mężu. Lekka, życiowa, niekiedy zabawna, czasem wzruszająca historia o kobietach, o ich sile, samozaparciu, odwadze, ale też o uczuciach, na które warto się otworzyć, o których trzeba mówić wprost, o które warto walczyć z całą determinacją i przekonaniem. Polecam na długie wiosenno-letnie wieczory.