Alibi na kłamstwo

Sięgnęłam po tę książkę bez większych oczekiwań — taki trochę spontan, żeby przeczytać coś „na odpoczynek”. I w sumie dokładnie to dostałam. To jest jedna z tych historii, które po prostu się czyta bez zastanawiania. Styl Arleta Tylewicz jest lekki, niewymuszony, momentami wręcz taki „serialowy” — w sensie, że łatwo wpaść w rytm i lecieć dalej rozdział za rozdziałem. Nie trzeba się skupiać na każdym zdaniu, tylko można sobie płynąć i chillować. Najbardziej podobało mi się to, że książka nie udaje czegoś więcej, niż jest. To nie jest jakaś głęboka, życiowa analiza, tylko raczej rozrywka — i to całkiem przyjemna. Idealna na wieczór, kiedy mózg już nie chce współpracować, ale nadal masz ochotę coś przeczytać. Czy wszystko mi siadło? No nie do końca. Były momenty, gdzie miałam takie „okej, to już gdzieś było” albo że coś mogłoby być trochę bardziej dopracowane. Ale szczerze? W ogóle mi to nie przeszkadzało aż tak, bo czytałam ją bardziej dla klimatu niż dla efektu „wow”. To taka książka, którą się czyta, odkłada i idzie dalej — ale w trakcie naprawdę dobrze się bawiłam. I czasem to wystarczy.