Dom ciszy

W doborze lektur staram się dbać o dywersyfikację i czasem zdarza mi się sięgnąć po książki autorów dotąd słabo mi znanych, choć już słynnych w świecie literatury. Takim jest niewątpliwie Orhan Pamuk, turecki pisarz wyróżniony nagrodą Nobla w 2006 rok. Sam Nobel bywa doskonałą rekomendacją gwarantującą wzrost sprzedaży, lecz istnieją nobliści, których po prostu nie trawię. Niniejszą powieść Pamuka muszę jednak zaliczyć do tego gatunku książek, które podsumowuję gombrowiczowskim „jak zachwyca, kiedy nie zachwyca. To znaczy, w czasie czytanie potrafię docenić literacką klasę utworu ( aż takim bezhołowiem nie jestem),dostrzegam w nim to co należy obiektywnie docenić, lecz subiektywnie dane dzieło nie porusza żadnej czułej strony w duszy mojej biednej. Używając nieco grobowego porównania mógłbym powiedzieć, że patrzę na tę książkę jak na wielkiej urody kobietę, która martwa spoczywa na katafalku. Gdybym się wysilił zapewne potrafiłbym wyliczyć zalety tego dzieła np. urozmaiconą, eksperymentalną narrację czy to że autor bardzo pięknie kreśli losy i charaktery ludzkie na tle rzeczywistości społeczno-politycznej swojego kraju. Mamy tu wyraziście zarysowaną konfrontację ludzkich postaw życiowych i motywacji, które powodują bohaterami rzucając ich naprzeciw sobie. To wszystko prawda, ale mnie ta lektura jakoś mało cieszy. No owszem, były takie fragmenty, gdy coś iskrzyło, ale potem znów drętwota bez czucia. Może przyczyna nie tkwi w książce tylko we mnie, może to moje osobiste niesprecyzowane kalectwo, które nie pozwala mi znaleźć satysfakcji w dobrej powieści. Nie wiem. Ale więcej niż 6 gwiazdek nie dam, bo przecież oceny, które tu stawiamy książką dyktowane są nam pobudkami jak najbardziej i wyłącznie osobistymi. Jak Luter: tu stoję i inaczej nie mogę.