Pisarz naiwny i sentymentalny

Usiadłam grzecznie w ławce, żeby wysłuchać wykładu Pamuka, oczekując: gimnastyki dla mózgu, kartkowania już przeczytanych powieści, apetytu na powtórki, a nawet oświecenia. Wiercić się i notować wątpliwości zaczęłam już po kilkunastu stronach. Nie, nie uważam, że „Anna Karenina” jest najwybitniejszą powieścią wszechczasów. Nie, nie czytam, żeby zbudować tożsamość i ukształtować swój charakter . Gdy przeczytałam o operacjach, które podobno wykonuje nasz umysł, kiedy czytamy powieść i dowiedziałam się, że: Zastanawiamy się nad tym, co w opowiedzianej przez pisarza historii jest prawdą, a co wytworem wyobraźni , odmówiłam współpracy. Z tym tematem moi ulubieńcy rozprawiają się jednozdaniowo.Tokarczuk: Każda fikcja jest jakimś rodzajem realnego i to realne wspiera. Vargas Llosa: Każda dobra powieść mówi prawdę, a każda zła powieść kłamie .Steinbeck: ale przecież nie każda historyjka musi być nieprawdziwa tylko dlatego, że nigdy się nie wydarzyła.