Dobrze mi się z tobą rozmawia

„Dobrze mi się z tobą rozmawia” zostawiła mnie z takim cichym, trudnym do nazwania uczuciem… jakby ktoś bardzo delikatnie dotknął czegoś we mnie, o czym na co dzień nie myślę. To jedna z tych książek, które nie krzyczą emocjami, tylko powoli je odsłaniają. Czytając ją, miałam momenty, w których czułam się dziwnie „odsłonięta” – jakby niektóre myśli i uczucia były zbyt bliskie, zbyt znajome. Jest w niej dużo o potrzebie bycia wysłuchaną, zrozumianą, zauważoną – i to trafia mocniej, niż się spodziewałam. Najbardziej poruszyło mnie to, jak bardzo ta książka skupia się na relacyjności – na rozmowie, która niby jest czymś codziennym, a jednak potrafi mieć ogromne znaczenie. Zostawiła mnie z refleksją, jak rzadko naprawdę jesteśmy dla siebie obecni. Styl jest prosty, ale przez to autentyczny. Nie miałam poczucia sztuczności, raczej coś bardzo ludzkiego i bliskiego. Momentami aż za bardzo – bo niektóre fragmenty uderzały dokładnie tam, gdzie trochę boli. Nie jest to książka, którą się „po prostu czyta”. To taka, którą się czuje – czasem ciepło, czasem ciężko. I choć nie była idealna, to zostawiła we mnie ślad, który pewnie jeszcze chwilę ze mną zostanie.