Szepty Mokoszy

Wahałam się, być może powinnam była dać 5, bo jednak poziom wielu opowiadań jest słaby, ale z drugiej strony, świetnie się bawiłam, lubię słowiańską tematykę, bardzo. Bawiłam się może nawet i na 7 gwiazdek, ale to byłaby przesada, bo poziom jest nierówny, a głównym moim zarzutem jest to, że czasami opowiadanie nie miało w sobie nic z fantasy, a tylko na końcu wsadzono w nie jakąś rusałkę, żeby się nadawało do motywu. Przypomniało mi to trochę przerabianie CV pod konkretną firmę. Trochę erotyki, nie za dużo, nic wulgarnego, jak dla mnie ze smakiem. Konkretne były po prostu te szepty Mokoszy. Czasem mnie zastanawia, czemu często w polskiej literaturze fabuła, która się dzieje na wsi, jest taka infantylna, prymitywna, gwara nie musi zawsze oznaczać ograniczenia, to bardzo stereotypowe podejście. Denerwowało mnie słownictwo czasem, ale wiedziałam czego się spodziewać. Fani różnorodności będą zadowoleni, bo autorzy piszą od siebie bardzo inaczej, wręcz skrajnie od siebie różna stylistyka się tutaj znalazła. Niech sobie nikt nie myśli, że to jest dzieło ambitne. To jest czytadełko, ale ja akurat lubię spędzać czas z czytadełkami, zwłaszcza z "Mięty". Wszystko to trochę na jedno kopyto, ale niczego w tym złego nie ma, wszak jak komuś się podoba, to będzie sięgał po to, co znane i lubiane. Uprzedzam tylko, że język i fabuła bardzo proste. Opowiadanie Katarzyny Bereniki Miszczuk mnie zdziwiło, bo to kontynuacja, czy tam przygodna poboczna z cyklu "Kwiat paproci", jak ktoś nie czytał iluś tam tomów, to może mieć niestety spoiler. Na plus, że poza samym fantasy, słowiańskością, pojawiają się też motywy akcji, kryminału, horroru, a nawet historyczne. Wyzwanie czytelnicze LC listopad 2025: Przeczytam książkę polskiego autora lub autorki wydaną po 2000 roku