Diler gwiazd

Nie wszystko akta, co zawiera sygnaturę. Lubię dziennikarstwo śledcze. Pewnie pozostało mi to po zauroczeniu postacią Mikaela Blomkvista, bohatera trylogii Millenium. Ale to takie mrzonki i fantazje. Pióro Piotra Krysiaka poznałem wcześniej poprzez "Dziewczyny z Dubaju", po których nie pozostałem z najlepszymi wrażeniami. Opinie o "Dilerze gwiazd" również nie przyprawiały o szaleństwo niecierpliwości. Natomiast gdzieś tam założyłem, że może tym razem będzie lepiej. Jak mówi rosyjskie powiedzonko: pierwyj blin komom, czyli pierwszy naleśnik jest do wyrzucenia. Sięgnąłem po drugi i ten jednak też jest do wyrzucenia. Przede wszystkim całości brakuje fabuły. Mimo wysiłku nie udało mi się załapać jakiejkolwiek linii narracji. Nie pojąłem do czego autor zmierza. Całość jawi się raczej jako zbiór rodem z wózka menela. Zawiera wszystko, co udało się zebrać w buszowaniu po śmietnikach ze swojego rewiru. Chaos przytoczonej dokumentacji. Ładowanie w czytelnika bezsensownego zbioru stenogramów rodem z jednego zestawu dokumentów udostępnionych nie wnoszących niczego ale zwiększających objętość. Na deser 1/4 książki zawiera akt oskarżenia. Całość sprawia wrażenie przeogromnego researchu i mozolnego trudu, kończącego się powyginanymi od przewracania kartek palcami i alergicznym katarem siennym po buszowaniu w zakurzonych aktach. Nic bardziej mylnego. Całość to jeden zestaw udostępnionej dokumentacji i kilka pozornych wywiadów. Bez jakichś rewelacyjnych tajemnic i okoliczności, bez kontekstu i interpretacji. Nadające się raczej na jakiś sensowny kilkustronicowy reportaż niż na kilkaset bezsensownych stron. Przepraszam Panie Krysiak, ale nie tędy droga do mojego czytelniczego serca.