Diabeł stróż

Jedenasty już tom kryminałów retro, w których głównym bohaterem jest wrocławski policjant z początku XX wieku. W tym tomie na kalendarzu mamy rok 1934. Najważniejszym wydarzeniem historycznym z tego okresu traktuję dojście do władzy w dniu 02 sierpnia 1934 roku Adolfa Hitlera, który w tym dniu został wodzem i kanclerzem Rzeszy. Wydarzenia, opisywane przez Krajewskiego, dzieją się nieco równolegle, latem tego roku we Wrocławiu. Radca kryminalny Eberhard Mock staje przed kolejna zagadka kryminalną, którą jest zamordowanie urzędnika pocztowego, a następnie jego kochanki. Co jest powodem i kto za tym stoi – na te pytania po raz kolejny Mock musi znaleźć odpowiedź. W tym tomie Krajewski raczy Czytelnika też ciekawym niuansem. Możemy obserwować odkrywanie ojcowskich instynktów przez „naszego” policjanta. Ocenę tego wątku każdemu jednak pozostawiam indywidualnie. Wszystko w stylu Krajewskiego. Brutalizm narracji miesza się z kulturą słowa. Powiedziałbym, że w efekcie mamy danie z kuchni fusion, łączącej dwa różne światy i pisarza, pokazującego, że dla ukazania brutalności niekonieczne potrzebne są wulgaryzmy. Ponadto uważam, że Krajewski po „powrocie” mimo wszystko złagodził fabułę i co raz mniej szokuje Czytelnika bezkresną brutalnością przemocy. Ubiera ją w pewne ryzy, ogranicza, łagodzi. W posłowiu Krajewski broni się przed zaszufladkowaniem wątku Diabła stróża jako plagiatu innych dzieł. Nie wiem dlaczego się tłumaczy. Z perspektywy każdego nowego dzieła sztuki z roku na rok co raz łatwiej znaleźć odpowiedniki w historii. Ale wcale nie musi to oznaczać owego haniebnego kradnięcia pomysłów. Po raz kolejny powiem – I like it!