Słowo honoru

Wrocław, rok 1956. Popielski, starszy już mężczyzna w jesieni życia, zmierza się z przeszłością. Krajewski napisał książkę całkiem inną stylistycznie od poprzednich. Czy to tych pierwszych brutalnych i mrocznych tomów którym blisko było do noir i thrillera. Czy tych kolejnych, gdzie mroczność spada i podnosi się sensacyjność, wynikająca ze skierowania ku powieści szpiegowskiej. Aktualnie dalej mamy utrzymany nurt powieści szpiegowskiej, natomiast Krajewski, do czego się przyznaje, wchodzi w jakąś cytatomanię. Ale też jakby całkiem inny też język i styl narracji. W Słowie honoru towarzyszył mi smutek i żal względem miotającego się „kapitana w stanie spoczynku”. Tak jakby na ten spoczynek nijak nie może zasłużyć i ciągle doświadcza mitycznego czyśćca za życia. Z drugiej strony ten nieustępliwy Mock z zasadami, który nigdy nie łamie danego słowa. Ogólnie dobra książka, natomiast mi czegoś zabrakło i nie było flow. Chyba ten tom to też swoiste pożegnanie z Popielskim, jak wcześniej żegnaliśmy się z Mockiem. Ale… Nigdy nie mów nigdy, James Bond też coming soon 😊