Demonomachia

Przyznam się od razu, że gdy zobaczyłem pierwszy raz tą książkę to byłem równie zaskoczony co zaintrygowany. Wejście w nowy gatunek przez pisarza zawsze niesie ze sobą ryzyko, że coś pójdzie nie tak i obarczone jest ryzykiem. Jednak w przypadku tak doświadczonego pisarza jakim jest Marek Krajewski raczej nie odczuwałem niepokoju a wręcz dużą ciekawość. Na pewno swoich czytelników autor zaskoczył bo po serii kryminałów, napisał powieść z elementami grozy. „Demonomachia” to powieść, której akcja rozgrywa się na przełomie XIX i XX wieku w podkrakowskim Podgórzu jak i samego Krakowa. Bohaterem tej historii jest uczeń gimnazjum Stefan Zborski, który po nagłej śmierci ojca organizuje seans spirytystyczny, pragnąc zadać ojcu dręczące go pytania. To co wydarzyło się podczas seansu rzuca cień na jego dalsze życie a także innych osób. Podążając wraz ze Stefanem, zanurzymy się w istne demoniczne śledztwo, które ostatecznie ma dowieść że dybuki nie istnieją a wszystko można nauką wytłumaczyć. Ci którzy nastawiają się na klasyczną powieść grozy powinni ochłonąć bo mimo że występuje ona tutaj, to jest raczej subtelnym dodatkiem do historii, która zafundował nam autor. To co od razu rzuciło mi się w oczy, to niezwykła drobiazgowość i znakomicie oddany klimat tamtych czasów. Trzeba też przyznać, że autor wie jak zaciekawić czytelnika, by pozostał z poznawaną historią do samego końca, nie wiedząc co go spotka na samym końcu. Świetnie oddał kontrasty Krakowa jak i Podgórza, które było wtedy jeszcze niewchłonięte przez miasto Kraka. Z jednej strony nowoczesność, rozwijająca się kultura i artyści oddającym się różnym figlom a po drugiej stronie ortodoksyjne Podgórze gdzie religia wiedzie prym. Jak tytuł sugeruje nie zabraknie też walki z demonami, będą i trupy czy różne zakazane obrzędy. „Demonomachia” to niezwykle oryginalna powieść, która nie jednego czytelnika zaskoczyć. Autor idealnie odtworzył minione czasy, a czytając książkę można odnieść wrażenie, że jesteśmy sami świadkami owych wydarzeń. Eksperyment autora uważam za udany.