Demon Copperhead

Nie mam zbyt dobrych stosunków literackich z laureatami Pulitzera i Barbara Kingslover z „Demonem Copperheadem” wyjątku nie stanowi. Społecznie wrażliwy, drażliwy, ważny temat. OK. Tylko że od dłuższego czasu akurat takie książki i tak piszący autorzy są nominowani i wygrywają Pulitzera. Akcenty literackie przenoszą się z ważniejszych konglomeracji na cichą prowincję. W zasadzie to mało czym różniącą się od rodzimej, znanej nam z autopsji, ale nie o tym. Historia Demona, wzorowana na Dickensowkim klasyku, nie jest aż tak wiernie odwzorowana, gdyż historia biegnie w swoim kierunku i swoim tempem. Tragizm postaci głównego bohatera nie jawi się mi jako „głos pokolenia” i zbyt mocno kojarzy mi się z innymi tytułami, które wybrzmiały już wcześniej i nie raz były nagradzane. Ważne, ale nie wyjątkowe. Językowo całkiem w porządku. Zachowany jest styl narracji adekwatny do miejsca. Tłumaczka, lektor – wszystko w porządku. Mi zabrakło jednak tej iskry. Niby wszystko OK i nie jest to najgorsza książka pod słońcem. Natomiast strasznie się dłużyła i jedyne na co mnie stać w ocenie to powiedzieć że jest poprawna.