Czuję. Zawrót głowy

Proza Sebalda to niepowtarzalna podróż przez wymiary narracji i czasu. Każdego, kto zdecyduje się zabrać na pokład, czeka bardzo specyficzne doświadczenie eksplorowania zupełnie nowych poziomów wrażliwości. To kontemplacja szczegółów, na które inaczej nigdy nie zwróciłoby się uwagi, to ożywianie historii nad którymi nikt by się nie pochylił, i które w innym wypadku byłyby dawno zapomniane - refleksyjna, introwertyczna, nieco nerwicowa podróż ponad wymiarami, złożona z dygresji, zwrotów, powrotów, skomplikowanych rozgałęzień i niespodziewanych domknięć. Założę się, że wrażenia nie każdemu się spodobają, ryzyko konkluzji "jakież to nudne i o czym to w ogóle jest" jest spore, ale może to być również Wielka Miłość i bicie pokłonów. Ja uwielbiam niezmiennie. Niemniej ze wszystkich Sebaldów (ten jest czwarty) ten podobał mi się najmniej, ale wysoka nota oddaje jakość tej prozy: ona jest albo świetna, albo absolutnie przecudowna, a zawsze wybitna. Jednak jeśli ktoś miałby przeczytać w życiu tylko jedną książkę Sebalda, to myślę, że powinny to być "Pierścienie Saturna". A potem "Austerlitz", a potem "Wyjechali", a "Czuję. Zawrót głowy" na końcu. Czy polecam? O Wszechświecie, ja to czczę. Swojego trzeciego kota nazwę Sebald (a to jest BARDZO wysokie wyróżnienie w moim mikrokosmosie). Wzdycham w zachwycie.