Człowiek, który kochał Syberię

Jacobsen zrobił kawał dobrej roboty, bardzo podoba mi się idea wykorzystywania swoich możliwości, aby pokazać coś cennego – w tym przypadku wspomnienia niemieckiego biologa Fritza Dörriesa – norweski pisarz wraz z żoną przetłumaczył je i zbeletryzował (w jaki sposób to zrobił to już inna kwestia). Ale cudowne jest to, że ujrzały one światło dzienne i niesamowicie jest poznać świat tajgi innymi oczami. Za kilka lat niektóre z tych miejsc będzie przemierzał Arsenjew, aby stworzyć mapy, spotka Dersu Uzałę – i w piękny wręcz poetycki sposób opisze swoje wrażenia. Tu, w przypadku wspomnień Dörriesa, trochę zatęskniłam za bardziej emocjonalnym podejściem do potęgi Syberii. Brakło mi uczucia w tym wszystkim (nawet pomimo miłości do motyli). Może to kwestia stylu Jacobsena, który dla mnie jest uosobieniem zimnej prostoty i minimalizmu, co świetnie widać w pierwszych tomach cyklu o Ingrid Barrøy... Może to kwestia samego Dörriesa, który nie był literatem, a badaczem. Siłą tej książki są fascynujące ciekawostki – obyczaje ludzi, których poznał Dörries i zwyczaje zwierząt, potęga przyrody, wielka rzeka Amur i bezmiar Bajkału – zamarznięty – wywołuje respekt, że aż ciarki człowieka przechodzą. I zdanie, które zostanie ze mną: "Wszyscy w jakimś momencie zadawaliśmy ojcu warianty pytania, dlaczego mamy badać coś, czego i tak nie da się zrozumieć. Pamiętam jego triumfalny uśmiech, kiedy odpowiadał: - A czy jest coś bardziej interesującego niż to, co niepojęte? W dniu, w którym wszystko odsłania się naszym oczom, odwracamy się do tego plecami i zajmujemy czymś jeszcze bardziej niepojętym, bo tylko to ma sens".