Czerwone i czarne

Stendhal miota bohaterem niby pacynką. Julian cynik, Julian obłudny. Julian - kontrowersja i dwa bieguny. Nagle Julian porzuca chorągiewkę. Zacina się. Krystalizuje. Jest coś w starych, klasycznych powieściach. Zaczyna się z lekkim znużeniem. Później następuje przełamanie, którego zresztą zwykle oczekuję. Zaciska się to pisanie, wrzyna, zmienia myśl i ocenę. Nie chcę nudzić, że obraz Francji, że dobry, wiarygodny. Prowincja, Paryż, klasztor. To ważne. Najcenniejsza jednak ponadczasowość Sorela. Życiowy obłęd, bo do tego ostatecznie sprowadza się to, początkowo wyliczone życie. Planuj każdy krok, a skończysz w chaosie. Ale tylko ten chaos może wydobyć cos wartościowego, z zepsutego chłopca. Pozwoli mu błysnąć, nim zgaśnie.