Czas pogardy

I oto nadszedł "Czas pogardy", gdzie swoimi prawami rządzi się zdrada i wojna, gdzie wielkimi krokami nadchodzi śmierć. Kolejna część wiedźmina ukazuje nam inny niż dotychczas świat, w którym rządzą intrygi, kłamstwa i wzgarda. Z drugiej strony polityczny świat całkowicie przewrócił losy naszych znanych bohaterów. Wszyscy chcą być przy korycie z wyjątkiem Geralta, on próbuje żyć własnymi zasadami, nie wchodząc w politykę i czyjąś grę. Niestety "szczęście" naszego bohatera pcha go prosto w krwawą awanturę i najgłośniejszą zdradę w historii tego świata pomiędzy królami, a czarodziejami. Yen pokazuje nam całkowicie inne oblicze, wciąż opiekując się Ciri, która wykazuje magiczne zdolności. Z pozoru twarda, piękna i władcza czarodziejka ma ludzką twarz, która pragnie miłości innych osób i nie chce być sama. Z kolei Ciri jest sobą pełną parą i gębą. Starając się być przykładną, przyszłą młodą czarodziejką, pakuje się w kłopoty i najmniej oczekiwanym momencie udowadnia, że jest urodzą wiedźminką nie czarodziejką. Do czasu wybuchu wojny. Wojny, która rozdziela naszych bohaterów i wystawia ich na ciężkie próby, gdzie każdy z nich musi walczyć o swój nieznany los. Przewrotna, wyjątkowa historia przepełniona polityką oraz walką na śmierć i życie. Gdzie mamy dużo akcji, paplania ale również krwawej jatki. Z pewnością dużo się działo, ale zawiodłam się na finałowym rozdziale i czuje ogromny niedosyt w porównaniu do poprzednich części. I choć wiedźmin jest napisany dość specyficznie, miałam problem z czytaniem tego tomu. Było wiele niepotrzebnych fragmentów i bredzenia o niczym, co zamiast zaciekawić czytelnika i rozbudzić jego wyobraźnię nudziło jak flaki z olejem. Jednak to bardzo dobra część, która wiele wyjaśniła, wniosła, ukazała jak również zaaplikowała nową dawkę tajemnic w tej wielkiej grze o władzę.