Czarne

„Fantasmagorie” Enigmatyczna polska pisarka – Anna Kańtoch – stworzyła narrację atrakcyjną pod względem stylu, psychologii postaci i kreacji świata przedstawionego, niekoniecznym walorem jest z kolei sama historia z makabryczną zagadką w tle. „Czarne” to powieść podszyta iluzją, melancholią, pewną dozą nostalgii i specyficznym typem grozy, te z kolei wypływają z historycznego sztafażu, wszak fabuła oscyluje wokół początków XX wieku i międzywojnia. W dość plastycznie odmalowany krajobraz pierwszych dekad dwudziestego stulecia autorka wplotła niesamowite – jej wczesnej twórczości patronuje przecież fantastyka – którego emblematem w materii powieściowej jest figura samej narratorki, kobiety rozstrojonej psychicznie, mierzącej się z rodzinnym sekretem. Wpleciona w tok narracji niemal baśniowa opowieść sięgająca ostatnich lat XIX wieku i osnuta na tajemniczych wydarzeniach związanych z letniskiem Czarne wsącza w powieść Kańtoch pierwiastek irracjonalności. Gdy już mówimy o fabule warto zaznaczyć, że autorka skomponowała ją posługując się czasoprzestrzenną pętlą, rozmyciem tożsamości bohaterów i historyczną stylizacją. Lekturze towarzyszy aura zagrożenia, schizofrenicznych lęków, erotyzmu, a także świadomość obecności złego w wypadkach opisanych wysmakowaną frazą. Kańtoch bez wątpienia zaliczyć należy do jednej z ciekawszych postaci na polskim podwórku literackim, postaci celującej w ambitne projekty fabularne, widać to zwłaszcza w doskonałym radzeniu sobie z materią słowa oraz w umiejętnym budowaniu dramaturgii scen powieściowych. „Czarne” z kolei aspiruje do bycia jednym z lepszych literackich eksperymentów ostatnich czasów.