Córka Ewy

Tematyka typowa dla Balzaca, co nie znaczy, że mało oryginalna. Kolejny raz bohaterami są przedstawiciele arystokracji, nie brak tu hrabiów i baronów oraz ich żon, ale główny wątek dotyczy również ludzi z niższych sfer - to sprytny dorobkiewicz i utrzymanek oraz aktorka-kurtyzana. Losy tych postaci są ściśle powiązane; niemal każdy knuje jakąś intrygę, mając na uwadze przede wszystkim własne korzyści. W ciekawy sposób opisane zostały relacje między zdradzanym mężem i jego znudzoną żoną, dla której romans z pełnym aspiracji literatem początkowo ma być tylko rozrywką i próbą psychicznego podbudowania się. Z czasem związek zaczyna wymykać się spod kontroli, mąż staje się zazdrosny, w dodatku nie tylko nie jest głupi, ale okazuje się żądny zemsty. W takiej sytuacji nietrudno o kłopoty i skandal... Zakończenie zaskakuje, ale obnaża też prawdę o prawdziwych uczuciach bohaterów. Zwłaszcza tytułowa córka Ewy, czyli zdradziecka grzesznica, pokazuje czytelnikowi prawdziwą twarz (jeśli wcześniej miało się wątpliwości co do jej charakteru, to w finale pozbywa się ich bardzo szybko). Mimo upływu lat, a nawet wieków, proza Balzaca się nie starzeje. Dziś możemy, co prawda, uśmiechnąć się, czytając jego wywody i teorie na temat kobiet, dziś na pewno uznalibyśmy je za seksistowskie, ale psychologiczne portrety stworzone przez pisarza są uniwersalne i ponadczasowe.