Cienie na połoninach

„Cienie na połoninach” to książka, która bardzo mnie wciągnęła i zostawiła z tym przyjemnym, ale jednocześnie lekko bolesnym uczuciem niedosytu — bo chciałoby się już wiedzieć, co dalej. To pierwsza część sagi, a jednocześnie historia kompletna emocjonalnie, napisana z ogromną wrażliwością i wyczuciem realiów epoki. Autorka w piękny sposób splata losy bohaterów z tłem historycznym. Wojna nie jest tu tylko suchym faktem, ale realną siłą, która wdziera się w życie zwykłych ludzi, burzy ich plany, wystawia na próby uczucia i charaktery. Bardzo poruszyła mnie historia Andrzeja i Emilii, ale ogromne wrażenie zrobił na mnie również wątek Bogdana i Anny — ich relacja ma w sobie coś niezwykle delikatnego, prawdziwego i pełnego napięcia. Mam przeczucie, że ich losy jeszcze nie raz mnie zaskoczą. Ogromnym atutem powieści są bohaterowie drugoplanowi — żywi, wiarygodni, z własnymi historiami i emocjami. Dzięki nim świat przedstawiony naprawdę oddycha, a rodziny Bukowskich i Poradowskich stają się niemal „bliskimi znajomymi”, z którymi czytelnik zaczyna dzielić codzienne troski i radości. Bardzo podobało mi się też osadzenie fabuły w bieszczadzkim krajobrazie — te opisy mają w sobie coś magicznego, a jednocześnie surowego i prawdziwego. To książka momentami trudna, momentami wzruszająca, czasem wręcz bolesna, ale właśnie przez to tak autentyczna. Pokazuje, że życie rzadko bywa proste i poukładane, a los potrafi pisać najbardziej zaskakujące scenariusze. Zdecydowanie czekam na kontynuację — bo ta historia urywa się w momencie, który zostawia mnóstwo pytań i emocji. Dla mnie to bardzo mocny początek serii.