Cień Bafometa

"Mistrz..." Uwielbiam opowiadania Grabińskiego . Ich staranny język, filozoficzny przekaz i emocje, które ze sobą niosą. Autor dopracował do perfekcji tą formę i byłem ciekaw, jak sobie poradzi z bardziej rozbudowanym monstrum. Wyszło znakomicie, choć wydaje mi się, że Mistrz zastosował pewien fortel. Czy tylko ja mam wrażenie, że książka składa się z wielu opowiadań powiązanych w jedną całość? Groza Grabińskiego nie jest dosłowna, ma wiele twarzy. Pisarz wyraźnie eksperymentuje z religią, mistycyzmem i naukowymi ustaleniami na temat zjawisk nadprzyrodzonych. Niezwykle staranna forma w jaka dociera do czytelnika, budzi podziw. Rozbudowane konstrukcje językowe, opisujące rzeczywistość, chłonie się z przyjemnością. Jednocześnie nie przeszkadzają one w tworzeniu napięcia, które idzie niezależnym torem i narasta. Wykreowana tajemnica nęci do samego końca i zmusza nas do przewracania kartek. Całość można odbierać na wielu frontach, zahaczając o zajawki literaturoznawcze, czy filozoficzne z epoki. Nabywamy nowe kawałki wiedzy podczas czytania. Dobrze, że twórczość naszego rodaka nie ulega zapomnieniu i jest jak dobre wino, nabiera smaku w miarę upływu czasu. W dobie prostoty i obrazkowej kultury, może być nieco niezrozumiana. Dla mnie jest odtrutką na współczesne zarazki prostego "pop artu". Warto przeczytać... Trzeba.