Ciemno, prawie noc

Joanna Bator to jedna z moich ulubionych polskich autorek. Jednak tym razem mnie nie zachwyciła. Książka zdobyła nagrodę Nike 2013 i wydaje się właśnie odpowiednia do jakiejś nagrody, bo jest dostatecznie zapamiętywalna. Ale jest też różnocześnie dziwna, tajemnicza, mroczna, miejscami wręcz obrzydliwa. Czy taka Polska naprawdę istnieje? Coś mam wrażenie, że tym razem autorka przesadziła, chyba że był to celowy zabieg. Mimo wszystko u mnie zostawiło to depresyjne wrażenie. Ta książka to jednocześnie kryminał (średni),thriller (taki sobie) i horror (raczej słaby, bo ja się w ogóle nie bałam). Czego w tej książce nie ma: porwania, gwałty, pedofile, tranwestyci, tajemnice, poszukiwacze skarbu i sensacji, psychiatryk, samobójstwa, zabójstwa, dewoci, pewnie jeszcze czegoś zapomniałam wymienić. Do tego jeszcze kociary z pogranicza jawy i snu. Nagromadzenie tych wszystkich okropności w rejonie Wałbrzycha i Książa ociera się już o fantastykę. W dzieciństwie bardzo często tam jeździłam, a konkretnie do Jedliny-Zdrój. Niczego takiego tam nie zauważyłam. Czy ja byłam w innym miejscu? Może lepiej było umieścić akcję w fikcyjnej miejscowości. Wprowadzenie forum internetowego do książki było ciekwaym zabiegiem, ale te przepychanki dewotów z hejterami sprawiały, że czytało mi się je ciężko i bez większego zainteresowania, bo niczego nie wnosiły do akcji. Jednym słowem - zapamiętywalność przez swoją odmienność to w moim odczuciu jedyny powód, dla którego warto sięgnąć po tę książkę.