Ci, którzy przeżyli

Niemcy mordowali i grabili. Ruscy gwałcili , mordowali i grabili. Przez lat setki. A w środku Polska. Nasza Ojczyzna. Nasz dom. Nasi dziadkowie, rodzice, rodzeństwo, przyjaciele. Jak potworne krzywdy wyrządziły nam te dwa narody. Jakim wykazały się przy tym bestialstwem i zwyrodnieniem. Żadnemu Polakowi, mam nadzieję, przypominać nie trzeba. Pani Ałbena przypomina, lecz robi to na kanwie rodzinnej sagi. Nie koloryzując, ale także zbytnio nie dramatyzując. Dlatego warto wziąć do ręki Jej powieść, jako memento. Jako upiora ślad. I jako wspomnień reminiscencję. Bo tak jak u babci, potem mamy a następnie córki pojawia się na skórze w tym samym miejscu znamię, tak sąsiedzi nasi genów wyzbyć się nie mogą. I z przekonaniem stwierdzam, nie chcą. Pisarska biegłość w/w Pani to temat odrębny, notę zaniżający i rzekłbym nawet, żakowski. O ile Małecki na przykład, pisząc empirie tożsame, spowija nas całunem ekspresyjności i magii, o tyle Imć Grabowska tyły podaje, zdania niczym gimnazjalistka klecąc. Myśli przewodnie z oka tracąc i klamerek fabułę spinających szukając. Ma dziewczyna parcie na celulozę i zaprawdę wyborny to kierunek. Za to piórem machać i kleksy fabrykować, to już w Tosinych przygodach Plastuś potrafił. A nawet bakcyla zasiać. Co udało się także autorce na szczęście. Bo wici za tomem drugim rozsyłam .