Ci, którzy walczyli

Trzy czwarte książki to droga przez mękę. Z całej siły zaciskam usta. Łzy , które opanować próbuję, same kaskadami po twarzy płyną. Stalowa pięść serce oplata, a rozżarzone obcęgi wyrywają mą duszę. Rodzice, mimo, że jako dzieci sami tę wojnę przeżyli, wychowali mnie w duchu tolerancji. I to nie oni zasiali we mnie goryczy ziarno. Uczyniła to coraz większa wiedza, którą posiąść od zawsze pragnąłem. Na temat naszej historii. Tak bolesnej historii. Tak upiornej historii... Dlatego, niejako wbrew sobie, gdyż czynię to niezwykle rzadko, użyję słów wzniosłych. Ałbeno, kłaniam Ci się w pas. Za Twą precyzję rzeczywistości ówczesnej oddania. Za autentyzm scen opisanych. I za ascetyczność tychże. Za ukrytą między wierszami przestrogę. Za przypomnienie, w jakim świecie żyjemy i kogo za sąsiadów mamy. I w końcu za motto Twej powieści, którym niewątpliwie jest rodzina. Jej monumentalna siła i nieprzebrana skala wszystkich miłości odcieni. Jej bezmiar cnót wszelakich, codziennością okraszony i wad niepozbawiony. Lecz siłą wspólnoty misterny. Kłaniam się w pas również wszystkim bez wyjątku bohaterom, bez których nie bylibyśmy tu gdzie jesteśmy. Oni oddali ojczyźnie, CZYLI NAM, to co mieli najcenniejszego. Życie. Iskierki miłości w morzu bestialstwa. O nich dowiedzieć się warto. I o tych, którzy walczyli.