Chmurdalia

Chmurdalia, gdzieś w chmur dali. Mieszka tam Jadwiga, Jadwiga Chmurka. Zwyczajnie, w Babelu, w blokowisku górniczym. Nie jest piękna, ot usta w kurzą dupkę układa, na włosy obowiązkowy blond i ondulację aplikuje. Przeciętna Matka Polka, ocenia po pozorach a miłość wyraża poprzez dary z bigosu i boćwiny. Niech je, chudzina jedna, myśli przy tym Jadzia. Jedynaczką Jadwigi jest Dominika. Oj nie udała jej się córcia, powsinoga, fiksum-dyrdum i fiu-bździu, miejsca nie zagrzeje. Zamiast zwyczajnie, wziąć sobie męża, wnukami obdarować Jadzię, zawód jakiś dobry obrać, dajmy na to takiego technika dentystycznego, to ona po świecie fruwa. A to Ameryki a to Londynu jej się zachciewa. I niczego Dominika nie robi zwyczajnie, po ludzku, nawet zdjęcia wychodzą jej dziwaczne jakieś. A to ucho tylko, a to kawałek palca u nogi. A jednak prawda z nich bije taka… taka… Jadzia złorzeczy na Dominikę, że taka, że owaka ale w głębi duszy dumna z niej jest, tylko zrozumieć nie może gdzie tę jej córuchnę gna, jakby tutaj w Babelu miejsca dla niej nie było. Ale tego i Dominika pojąć nie może. Może ona jak ten żeglarz, jak marynarz?