Chłopcy Jo

Choć czytanie "Chłopców Jo" niewyobrażalnie mi się ciągnęło, muszę przyznać, że ten tom jest zdecydowanie lepszy od "Małych mężczyzn", choć i tak nie dorównuje dwóm pierwszym tomom serii Alcott. Przede wszystkim bohaterowie są już starsi a ich problemy stają się poważniejsze. Już nie ma tych nieustających figli młodych wychowanków, które bywały męczące przy poprzednim tomie. Wreszcie pojawiają się dramaty, które interesują oraz sytuacje, które zagrażają życiu. Postaci są dojrzalsze, ale to nie znaczy, że nie unikają wielu poważnych błędnych decyzji. Ponadto wreszcie nowa generacja otrzymuje fascynujące wątki miłosne, często skomplikowane i nie zawsze szczęśliwe. To były zdecydowanie moje ulubione momenty w "Chłopcach Jo", bo byłam świadkiem wielu emocji młodych ludzi, którzy pragną kochać i być kochani, ale nie zawsze mogą sobie na to pozwolić. Często robiło mi się przykro, a to świadczy o wykonaniu dobrej roboty przez Louisę May Alcott. Nie zabrakło umoralniających lekcji Jo oraz innych doświadczonych bohaterów, które mogą być postrzegane jako cenne rady również współcześnie. Ogólnie seria stworzona przez Louisę May Alcott postrzegam jako dobrą literaturę, którą warto poznać. Jednak i tak często pojawia się myśl, że autorka powinna zakończyć perypetie bohaterów wraz z drugim tomem.