Cesarstwo potępionych

Pierwsza przeczytana książka w tym roku to prawdziwa bomba. Kontynuacja ,,Wampirzego Cesarstwa" zawiera w sobie w zasadzie wszystko czego oczekuję od dobrej fantastyki. Świetnie wykreowany świat z pełną mitologią, religią, zdywersyfikowanymi rasami i wierzeniami, postaci, które zdążyłem polubić w I tomie a także nowe, ciągłe zwroty akcji, dobre dialogi, patos, mocarni antagoniści i chyba najważniejsze, niesamowity klimat. To wszystko sprawiło, że przeleciałem przez ,,Cesarstwo Potępionych" jak halny przez południową Polskę. Akcja rozkręca się powoli by w końcu eksplodować na ostatnich trzystu stronach epicką bitwą o Dun Maergenn. Do opowieści wchodzi też nowa ciekawa rasa - tancerze zmierzchu. Dowiadujemy się o nich całkiem sporo i ostatecznie odgrywają oni niemałą rolę w starciu z Dyvokami. Jest też fajny wątek erotyczno-miłosny Gabriela. Nie sposób nie wspomnieć o tym, że książka jest dość mocno krwawa i mroczna a poziom przemocy jest tutaj ponad przeciętną. W zależności od preferencji może to być na plus lub na minus. Co kto lubi, dla mnie sprawa neutralna natomiast nie polecam czytelnikom o słabych nerwach. W końcu to powieść o wampirach więc czego się spodziewać? Po ukończeniu lektury osobiście czuję ogromny niedosyt i z zapartym tchem oczekuję wydania w marcu ostatniego tomu trylogii. Zwłaszcza, że zakończenie ,,Cesarstwa Potępionych" tylko potęguje ciekawość czytelnika i wzmaga apetyt na dalszą lekturę. Będę z pewnością jednym z pierwszych klientów wydawnictwa po ukazaniu się ,,Cesarstwa Świtu" - bo tak jest zatytułowany trzeci tom sagi.